โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันทำใบอนุญาตทะเบียนรถยนต์อันเป็นเอกสารราชการปลอม แล้วร่วมกันใช้เอกสารดังกล่าวต่อบริษัท ค. ว่าเป็นเอกสารที่แท้จริงแล้วฉ้อโกงเอาเงินของผู้เสียหายไปหลายครั้ง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264, 265, 268, 341, 91 ให้จำเลยร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์แก่ผู้เสียหาย

จำเลยให้การปฏิเสธ

ระหว่างพิจารณาศาลชั้นต้นอนุญาตให้บริษัท ค. เข้าเป็นโจทก์ร่วม

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานใช้เอกสารปลอมและฐานฉ้อโกงและวางโทษจำเลยทั้งสองฐาน กับให้ใช้ราคาทรัพย์แก่โจทก์ร่วม

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษฐานใช้เอกสารปลอมซึ่งเป็นกฎหมายที่มีโทษหนักที่สุด นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่จำเลยใช้เอกสารราชการปลอมก็เพื่อฉ้อโกงเอาทรัพย์สินของโจทก์ร่วม การกระทำผิดของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา