ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ขายสุราตามใบอนุญาตประเภทที่ ๑ จำเลยได้นำน้ำสุราไปฝากร้านอื่นขาย ในครั้งหนึ่งขายไปต่ำกว่า ๑๐ ลิตร์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีผิดตาม พ.ร.บ. ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๖ ม.๕,๖ ให้ปรับจำเลย ๓๒๐ บาท

ศาลฎีกาตัดสินว่าเรื่องนี้จำเลยฎีกาได้ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย และเห็นว่าใบอนุญาตของจำเลยนั้นเป็นใบอนุญาตขายเหมาที่กำหนดให้ขายคราวหนึ่งมากกว่า ๑๐ ลิตร์ เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยขายคราวหยึ่งต่ำกว่า ๑๐ ลิตร์ ดังนี้ ก็ย่อมเป็นการฝ่าฝืนใบอนุญาต มีความผิดดังที่ศาลล่างวินิจฉัยมา จึงพิพากษาให้ยกฎีกาจำเลยยืนตามศาลล่างทั้ง ๒

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา