ความว่า นางเฮียงได้เช่าห้องแถวจากโจทก์ แล้วได้ให้จำเลยเช่าช่วงเพื่อทำการค้า โดยโจทก์ได้รู้เห็นยินยอมในการเช่าช่วงรายนี้ โจทก์ได้ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย ศาลชั้นต้นเห็นว่าการเช่าช่วงรายนี้ได้เป็นไปโดยความรู้เห็นยินยอมของโจทก์ ย่อมได้รับความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 มาตรา 16 พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 คุ้มครองการเช่าที่ใช้สิ่งปลูกสร้างเป็นที่อยู่อาศัย คือว่าเมื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยแล้ว ก็ไม่คำนึงว่าจะได้ใช้เป็นที่ประกอบธุระกิจอย่างอื่นอีกหรือไม่ จะเป็นส่วนประธานหรืออุปกรณ์ไม่ต้องคำนึงถึง และการเช่ารายนี้เป็นการเช่าเพื่อการค้า จึงไม่อยู่ในคุ้มครองของมาตรา 16 โจทก์จึงฟ้องขับไล่ได้

พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา