โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคล วันที่ 2 มีนาคม 2507 นายดี หมั่นการทำหนังสือเช่าซื้อรถยนต์กะบะบรรทุกจากโจทก์โดยผ่อนชำระราคา จำเลยทำหนังสือสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันเงินที่นายดีจะต้องผ่อนชำระให้โจทก์ นายดีผิดสัญญา โจทก์บอกกล่าวเลิกสัญญาแล้วและมีหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบแล้ว นายดีมีหนังสือขอผัดใช้เงินโจทก์ โจทก์ให้ทนายมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยใช้เงินตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ขอให้บังคับให้จำเลยใช้เงิน 46,500บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี

จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลหรือไม่จำเลยไม่รับรอง จำเลยไม่เคยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันนายดีตามสำเนาสัญญาค้ำประกันท้ายฟ้อง จำเลยไม่ต้องรับผิดตามสำเนาหนังสือสัญญาดังกล่าว สัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์กับนายดีมีกำหนดระยะเวลาชำระหนี้แน่นอนครบกำหนดตามสัญญาแล้วโจทก์ยืดกำหนดระยะเวลาให้นายดีชำระหนี้ออกไปอีกโดยมิได้แจ้งให้จำเลยทราบ จำเลยมิได้ยินยอม จึงไม่ต้องรับผิด โจทก์และนายดีจะบอกเลิกสัญญาต่อกันหรือไม่จำเลยไม่รับรอง จำเลยไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวให้ชำระหนี้

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้ตามฟ้อง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาพิพากษาว่า นายดีผิดสัญญาไม่ชำระเงินค่าเช่าซื้อรถยนต์แก่โจทก์ ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยให้การว่าจำเลยลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันในฐานะห้างหุ้นส่วนจำกัดศิริสวัสดิ์ มิใช่ฐานะส่วนตัว จึงสืบพยานในข้อนี้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได้ให้การดังฎีกา จำเลยให้การเพียงว่าจำเลยไม่เคยทำสัญญาค้ำประกัน นายดี และจำเลยไม่ต้องรับผิดตามสำเนาหนังสือสัญญาค้ำประกันท้ายฟ้อง จึงไม่มีประเด็นที่จะต้องพิจารณา ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันนายดีตามฟ้อง และฟังไม่ได้ว่าโจทก์ยอมผ่อนเวลาให้แก่นายดี จำเลยหาหลุดพ้นจากความรับผิดตามสัญญาค้ำประกันไม่ โจทก์สืบพยานว่าได้ส่งหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยใช้เงินแล้ว จำเลยไม่สืบหักล้างในข้อนี้ ฟังได้ว่าจำเลยทราบคำบอกกล่าวแล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา