โจทก์ฟ้องว่าขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งให้ประทับฟ้อง

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำคุก

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเช็คพิพาท เพื่อให้นายศิริเกียรตินำไปขายลดเพื่อนำเงินมาให้จำเลย เมื่อนายศิริเกียรตินำเช็คมาขายลดให้โจทก์แล้ว นายศิริเกียรติไม่ได้นำเงินไปมอบให้จำเลย จำเลยจึงไม่มีโอกาสทราบว่านายศิริเกียรติได้นำเช็คไปขายลดให้แก่โจทก์หรือบุคคลใดหรือไม่ จำเลยแจ้งอายัดให้ธนาคารระงับการจ่ายเงินภายหลังที่มอบเช็คให้นายศิริเกียรติไปเพียง6 วัน และเป็นวันก่อนที่จำเลยจะได้รับหนังสือทวงถามให้ชำระเงินตามเช็คถึง 2 เดือนเศษ การที่จำเลยสั่งให้ธนาคารระงับการจ่ายเงินตามเช็ค จึงสืบเนื่องมาจากเหตุที่นายศิริเกียรติมิได้นำเงินที่ขายลดไปให้จำเลยและมิได้แจ้งให้จำเลยทราบว่าได้นำเช็คไปขายลดให้แก่ผู้ใดหรือไม่ อันเป็นการกระทำโดยสุจริตตามสิทธิที่จำเลยจะพึงกระทำได้ กรณีมิใช่เป็นการกระทำโดยเจตนาทุจริต และเนื่องจากการที่จำเลยสั่งให้ธนาคารระงับการจ่ายเงินตามเช็คก่อนที่เช็คจะถึงกำหนดโดยสุจริตดังกล่าวแล้ว การที่จำเลยไม่นำเงินเข้าบัญชีธนาคารให้มีจำนวนพอจ่ายตามเช็คในวันที่เช็คถึงกำหนดจ่ายเงินการกระทำของจำเลยก็ไม่มีเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา