ได้ความว่า ม.ต.ทำร้าย ก.ช.ข.มีบาดเจ็บ รุ่งขึ้น ก.ตาย แพทย์เบิกความว่าถ้าได้รักษาเสียแต่แรกคงไม่ตาย และบาดแผลของ ก.ก็มิได้ถูกแทงในที่สำคัญดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่า ม.ต.มีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตามมาตรา ๒๕๑ และฐานทำร้ายร่างกาย ช.ข.ตามมาตรา ๒๕๔ ให้จำคุกคนละ ๕ ปี ส่วน ล.ฮ.มีผิดฐานสมรู้ตามมาตรา ๖๕ จำคุกคนละ ๓ ปี ๔ เดือน

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า การกระทำของ ม.เปนที่หวาดเสียวแก่ประชาชนในตำบลนั้นมาก จึงแก้ให้ลงโทษ ม.ต.ฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาจำคุก ม.๑๐ ปี ต. ๕ ปี และฐานทำร้ายร่างกาย ช.ข.อีกคนละ ๑ ปี รวม ๑๑ ปี และ ๖ ปี โดยลำดับ ส่วน ล.ฮ.พะยานโจทก์ไม่พอจะฟังว่ากระทำผิดให้ปล่อยตัวไป

โจทก์และ ต.ฎีกาคัดค้านข้อเท็จจริง ส่วน ม.ขอลดโทษ

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา