จำเลยเป็นธรรมการอำเภอทำหนังสือปลอมเป็นใบสำคัญรับเงินของผู้มีสิทธิจะรับเงินค่าก่อสร้างโรงเรียนขึ้น ๓ ฉะบับนำไปยื่นต่อนายอำเภอเพื่อจ่ายเงิน นายอำเภอหลงเชื่ออนุญาตให้จำเลยรับเงิน ๑,๓๐๐ บาทไป จำเลยเอาเงินจำนวนนี้เป็นประโยชน์ตนเสีย

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๒๒,๒๒๔ รวม ๓ กะทงรวมโทษจำคุกจำเลย ๔ ปี

โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีความผิดตาม ม.๑๓๑,๒๒๕,๒๒๙ และขอให้ศาลสั่งให้จำเลยคืนทรัพย์ด้วย

ศาลฎีกาตัดสินว่า ม.๑๓๑ เป็นเรื่องเจ้าพนักงานยักยอก คดีนี้เป็นเรื่องปลอมใบรับเงินไปหลอกลวงเอาทรัพย์จึงไม่เข้ามาตรานี้ ส่วนเงินที่จำเลยเอาไปอัยยการฟ้องแทนได้โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมก็ต้องเข้า ม.๔๓ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา อนึ่งจำเลยปลอมใบรับเงินของผู้อื่น ใบรับเงินนั้นแม้ทางราชการจะถือว่าเป็นใบสำคัญก็เป็นใบสำคัญของผู้มีสิทธิจะได้รับเงินไม่ใช่ในราชการและไม่อยู่ในหน้าที่ของจำเลยจะต้องทำใบรับนั้น คดีจึงไม่เข้า ม.๒๒๕ , ๒๒๙ ดังโจทก์อ้าง พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา