ศาลชั้นต้นฟังว่านายเซ็งเมี้ยจำเลยผู้เดียวมีมูลฝิ่นไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต ให้ปรับ ๕ เท่าราคาฝิ่น ตามพ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖

โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษนายลิ้มด้วย

ศาลอุทธรณ์ฟังว่านายลิ้มจำเลยสมคบกันนายเซ็งเมี้ยในการมีมูลฝิ่นนั้นด้วย จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษนายลิ้มโดยปรับ เป็นเงิน ๕ เท่าราคาฝิ่นเช่นอย่างนายเซ็งเมี้ย

นายลิ้มจำเลยผู้เดียวฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยสมคบกัน แต่ในข้อกฎหมายเห็นว่าตามกฎหมายที่วางมานั้นปรับจำเลยตามราคาฝิ่นไม่ได้ ต้องปรับ ๕ เท่าจากราคามูลฝิ่น แต่โจทก์ไม่สืบราคามูลฝิ่น จึงต้องปรับจำเลยตามอัตราต่ำที่สุด คือปรับ ๕๐ บาท เรื่องโทษที่จำเลยจะได้รับนี้ศาลฎีกามาโดยตรง และคดีส่วนตัวนายเซ็งเมี้ยแม้จะเด็ดขาดแล้ว ศาลฎีกาก็พิพากษาถึงด้วยได้ เพราะเป็นลักษณะคดีและเป็นจำเลยด้วยกัน จึงพิพากษาแก้ให้ปรับจำเลยทั้ง ๒ แต่คนละ ๕๐ บาท ลดโทษนายเซ็งเมี้ยตามมาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่ง คงเหลือค่าปรับ ๒๕ บาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา