เดิมจำเลยที่ ๒-๓ ได้รับอนุญาตจากผู้ว่าราชการจังหวัดให้เดินรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารตามกำหนดระยะทาง ภายหลังการอนุญาตให้เดินรถนี้ได้โอนไปขึ้นกับกรมทาง จำเลยเดินรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารนี้เกินจากที่เจ้าเมืองได้อนุญาตไว้เจ้าเมืองจึงสั่งห้าม จำเลยไม่ฟัง โดยถือว่าขุนสฤษดิ์นายทะเบียนรถบันทึกข้างหลังคำร้องว่ารถยนต์ที่เสียค่าธรรมเนียมแล้วจะเดินทางใด ๆ ก็ได้ แต่ปรากฎว่าขุนสฤษดิ์ไม่มีอำนาจจะอนุญาตให้รถคันใดเดินทางใด

ศาลเดิมตัดสินปรับจำเลยตาม ม.๗ ข้อ (๑) แห่งประกาศแก้ไขเพิ่มเติมพ.ร.บ.รถยนต์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเจ้าเมืองไม่มีอำนาจห้ามเพราะการอนุญาตให้เดินรถได้โอนไปขึ้นกรมทางแล้วเจ้าหน้าที่เขาไม่ว่ากล่าวกัน จำเลยไม่มีผิด

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจะต้องได้รับอนุญาตเดินรถจากเจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่โดยแจ้งขัดเปนลายลักษณอักษร เมื่อขุนสฤษดิ์ไม่มีอำนาจออกอนุญาตแล้วจำเลยก็เดินรถโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงตัดสินว่าจำเลยมีผิด ให้ปรับตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา