โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับบริวารละเมิดสิทธิโดยเดินและใช้รถยนตร์เข้าออกไปมาบนถนนนานาได้และสะพานของโจทก์ไปยังบ้านจำเลยโดยโจทก์ได้ยินยอมอนุญาต จึงขอให้ห้ามและใช้ค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าที่ของจำเลยอยู่ในที่ล้อมจำเลยมีสิทธิใ่ช้ถนนรายพิพาทได้โดยความจำเป็นและพิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าถนนนานาใต้เป็นถนนสาธารณะโจทก์ไม่มีสิทธิที่จะฟ้องขอให้ห้ามจำเลยพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์ตัดถนนโดยตั้งใจให้เป็นถนนสาธารณะเพื่อประโยชน์ในการขายที่ของโจทก์ให้มีราคาสูง ได้เปิดให้ผู้ที่เข้าไปซื้ออยู่และผู้อื่นใช้เป็นทางสัญจรไปมาได้ปกติมิได้หวงห้ามหรือแสดงว่าเป็นถนนส่วนตัว เป็นการพอให้ถือว่าโจทก์อุทิศให้เป็นทางสาธารณะแล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา