โจทก์ฟ้องว่า " จำเลยบังอาจหมักผสมหรือทำน้ำตาลซึ่งมีแอลกอฮอล์ขึ้นไว้รับประทาน "

จำเลยให้การว่า ได้บังอาจหมักผสมทำน้ำตาลเมาจริงดังฟ้อง

โจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน

ศาลฎีกาตัดสินว่าเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องกล่าวความในฟ้องให้ชัดเจนแลสืบว่าน้ำตาลที่จำเลยทำนั้น (๑) มีแอลกอฮอล์ (๒) ดื่มได้เช่นสุรา ถ้าขาดสิ่งหนี่งสิ่งใดใน ๒ อย่างนี้ จะว่าจำเลยทำผิดตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน จ.ศ. ๑๒๔๘ แลแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗ ไม่ได้ เพียงแต่จำเลยรับว่าหมักผสมแลทำน้ำตาลเมาจริงตามฟ้อง จะแปลเลยไปถึงว่าจำเลยรับว่าน้ำตาลเมานั้นมีแอลกอฮอล์ด้วยไม่ได้ จึงให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา