โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยขัดขืนคำสั่งเจ้าพนักงานซึ่งสั่งให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างไปจากที่ซึ่งทางราชการประกาศหวงห้ามไว้เป็นที่สาธารณะประโยชน์

จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิอ้างว่าเป็นที่บรรพบุรุษของจำเลย และจำเลยไม่รู้ว่าเป็นที่หวงห้าม

ศาลจังหวัดสอบถามโจทก์จำเลยแล้วเห็นว่าจำเลยเถียงกรรมสิทธิ รูปคดีเป็นความแพ่ง จึงพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยคิดว่าจำเลยมีสิทธิที่จะอยู่และใช้ประโยชน์ในที่นี้ได้ จึงไม่ยอมออกไปตามคำสั่งเจ้าพนักงาน จำเลยจึงไม่มีความผิด ทั้งการที่จะเป็นผิดตามมาตรา ๓๓๔ นั้นไม่หมายความถึงคำสั่งห้ามมิให้บุคคลทำผิดกฎหมายอย่างทั่วไป หรือสั่งให้เพิกถอนการกระทำผิดที่ทำลงไป แล้ว ดังเช่นโจทก์ร้องขอในคดีนี้ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น แต่มีผู้พิพากษานาย ๑ ทำความเห็นแย้งว่าคำสั่งดังกล่าวนี้ถ้าจำเลยขัดขืนก็ต้องมีผิด

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อกรมการอำเภอมีคำสั่งถึงจำเลยตามความใน พ.ร.บ.ปกครองท้องที่มาตรา ๑๒๒ ถ้าจำเลยขัดขืนก็ย่อมมีความผิด จึงย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา