ได้ความว่าจำเลยเป็นเสมียนอำเภอมีหน้าที่ออกใบเสร็จรับเงินค่าภาษีอากรนำส่งต่อสมุหบัญชีอำเภอ จำเลยได้รับเงินค่าภาษีอากรหลายคราว และออกใบเสร็จรับเงินไปรวมเป็นเงิน ๑๗๖๖ บาท ๖๒ สตางค์ แล้วยักยอกเอาไปเสีย และเพื่อปกปิดการกระทำผิดบางส่วน จำเลยได้ฉีกต้นขั้วใบเสร็จซึ่งจำเลยได้เขียนไว้ถูกต้องแล้วออกเสียจากเล่มและเอาใบเสร็จทั้งต้นขั้วและปลายขั้วที่ยังไม่ได้ใช้เข้าผนึกแทน

ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนตามศาลชั้นต้น ในข้อที่ให้ลงโทษจำเลยตามม.๓๑๙-๑๒๙-๒๒๘-๗๑ รวมกะทงแต่เห็นว่าควรมีผิดฐานปลอมหนังสือตาม ม.๒๒๙ อีกกะทงหนึ่งด้วย

ศาลฎีกาตัดสินว่าการกระทำของจำเลยในการเอาใบเสร็จทั้งต้นและปลายขั้วที่ยังมิได้ใช้มาสับเปลี่ยนผนึกแทนต้นขั้วที่จำเลยฉีกเสียนั้นยังไม่เข้า ม.๖(๕) เพราะความในมาตรานี้หมายถึงการทำของเทียมให้หลงว่าเป็นของแท้ แต่แท้จริงเจตนาของจำเลยก็เพื่อที่จะให้เข้าใจว่าจำเลยยังมิได้ออกใบเสร็จค่าภาษีอากรเพื่อปิดบังความผิดของจำเลยต่างหาก จึงเห็นว่าจำเลยยังไม่มีผิดฐานปลอมหนังสือ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา