คดีทั้งสองสำนวนนี้ศาลรวมการพิจารณา โดยโจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องจำเลยทั้งสี่ในข้อหาอย่างเดียวกันว่า จำเลยทั้งสี่ได้ร่วมกันปลอมเอกสารสองฉบับคือสัญญาซื้อขายรถยนต์บรรทุกหนึ่งคันและสัญญาเช่าซื้อรถยนต์บรรทุกดังกล่าวแล้วจำเลยทั้งสี่ได้นำเอกสารปลอมทั้งสองฉบับนั้นไปใช้แสดงเป็นพยานเอกสารในศาลในคดีของศาลแพ่ง และจำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้นำเอกสารสิทธิทั้งสองฉบับดังกล่าวไปใช้แสดงแก่ร้อยตำรวจตรีปิยะพลพนักงานสอบสวน ทำให้เกิดความเสียหายแก่โจทก์ นอกจากนี้จำเลยที่ 2 และที่ 3 ได้เบิกความเท็จ ศาลแพ่งว่า ได้มีการซื้อขายและเช่าซื้อรถยนต์คันดังกล่าวจริง ซึ่งเป็นข้อสำคัญในคดีขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 137, 177, 264, 265,268 และนับโทษทั้งสองคดีติดต่อกัน

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว คดีสำนวนแรกมีคำสั่งประทับฟ้องทุกข้อหาส่วนคดีสำนวนหลังสั่งว่าคดีไม่มีมูลตามมาตรา 137 พิพากษายกฟ้อง

จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้จำคุกและปรับ โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้

โจทก์ทั้งสองสำนวนฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เอกสารทั้งสองฉบับที่จำเลยทั้งสี่ร่วมกันทำขึ้นเป็นเอกสารของจำเลยซึ่งจำเลยที่ 1 และที่ 4 ได้ลงลายมือชื่อของตนเองมิได้ปลอมลายมือชื่อของผู้ใด และมิใช่เป็นการปลอมหรือเลียนแบบเอกสารอันแท้จริงของผู้ใดแม้ข้อความในเอกสารจะไม่ตรงต่อความจริงหรือเป็นเท็จการกระทำของจำเลยทั้งสี่ก็ไม่เป็นความผิดฐานปลอมเอกสารหรือปลอมเอกสารสิทธิ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 และ 265 เมื่อเป็นเช่นนั้นความผิดฐานใช้เอกสารปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 จึงไม่อาจเกิดขึ้นได้ และที่โจทก์ทั้งสามฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 ด้วยนั้น ปรากฏว่าคดีทั้งสองสำนวนที่โจทก์ทั้งสามฟ้องกล่าวหาจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในความผิดฐานแจ้งความเท็จ เป็นคดีซึ่งเกิดขึ้นในคราวเดียวกัน เมื่อคดีของโจทก์ที่ 3 ตามสำนวนหลังศาลชั้นต้นทำการไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องเฉพาะข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 177, 264, 265 และ 268 ส่วนความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 สั่งว่าคดีไม่มีมูลให้ยกฟ้องโจทก์ที่ 3 มิได้อุทธรณ์ จึงไม่มีสิทธิฎีกาในข้อนี้ และมีปัญหาว่าโจทก์ที่ 1 และที่ 2 ตามสำนวนแรกมีสิทธิที่จะดำเนินคดีแก่จำเลยที่ 1 และที่ 3 ในข้อหาความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 ต่อไปได้หรือไม่ ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ในกรณีเช่นนี้ถือได้ว่าความผิดในข้อหาฐานแจ้งความเท็จสำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 3 ในคดีแรกนั้นศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดไปแล้ว สิทธิของโจทก์ที่ 1 และที่ 2 ตามสำนวนแรกในอันที่จะดำเนินคดีแก่จำเลยที่ 1 และที่ 3 ในความผิดฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 จึงระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) แล้ว

ศาลฎีกาได้วินิจฉัย ข้อเท็จจริงต่อไปว่า พฤติการณ์ที่จำเลยที่ 1 และที่ 3กระทำผิดอยู่ในขั้นร้ายแรงไม่สมควรรอการลงโทษจำคุกจำเลยที่ 2 และที่ 3

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำคุกจำเลยที่ 2 ที่ 3 สถานเดียว โดยไม่รอการลงโทษ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา