คดีนี้ โจทก์ฟ้องเป็นใจความว่า นางจบ จันทศรี ภริยาโจทก์ได้ทำสัญญาประกันภัย (ชีวิต) ไว้กับจำเลยแบบสะสมทรัพย์อย่างธรรมดาในจำนวนเงิน 100,000 บาท และต่อมาขอเพิ่มประกันภัยแบบอุบัติเหตุมรณะเป็นจำนวนเงินอีก 20,000 บาท โดยกำหนดให้โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์ต่อมานางจบ จันทศรี วายชนม์ลงโดยอุบัติเหตุถูกงูพิษกัด โจทก์ขอให้จำเลยจ่ายเงินตามสัญญา จำเลยเพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับ

จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์กับพวกได้สมคบกันนำงูพิษมากัดนางจบ จันทศรี หรือนำนางจบ จันทศรีไปให้งูพิษกัดนางจบ จันทศรี จึงวายชนม์ลงเพราะพิษงู โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

ศาลชั้นต้นชี้สองสถาน กำหนดหน้าที่นำสืบตกโจทก์เป็นฝ่ายนำสืบก่อน โจทก์แถลงคัดค้าน

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเชื่อว่า โจทก์มีแผนการเอางูให้กัดนางจบโดยหวังเงินประกัน พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาว่า หน้าที่นำสืบควรตกจำเลยสืบก่อน และว่าพยานหลักฐานจำเลยไม่น่าเชื่อเป็นความจริง

ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวอ้างว่า นางจบภรรยาโจทก์ได้เอาประกันชีวิตในกรณีตายเพราะอุบัติเหตุ นางจบได้วายชนม์ลงโดยอุบัติเหตุถูกงูพิษกัด จำเลยให้การต่อสู้ว่านางจบตายจริงเนื่องจากถูกโจทก์กับพวกสมคบกันวางแผนการนำงูพิษมาให้กัดนางจบ หรือนำนางจบไปให้งูพิษกัดตาย เท่ากับจำเลยปฏิเสธว่านางจบไม่ได้ตายเพราะถูกงูกัดเอง เมื่อโจทก์กล่าวอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุ โจทก์ก็ต้องนำสืบก่อน ดังที่ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์นำสืบก่อน จึงชอบแล้ว

เมื่อโจทก์สืบไม่สมว่านางจบได้ถูกงูกัดโดยอุบัติเหตุดังโจทก์ฟ้องแล้ว โจทก์ก็ไม่มีทางชนะคดี พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา