โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจสมัครใจใช้มือแลมีดเข้าวิวาทต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันในที่สาธารณสถาน จำเลยที่ ๒ ถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๔๕,๓๓๕(๖) (๑๔)

ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุตติว่านายรวยทำร้ายนายปลิวฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์ฟ้องว่าวิวาทกันเป็นการสืบไม่สมฟ้อง จึงให้ยกฟ้องโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นที่เข้าใจว่ากล่าวหานายรวยว่าได้ทำร้ายนายปลิวบาดเจ็บ จึงพิพากษาให้ลงโทษนายรวยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๒ เดือน ส่วนนายปลิวให้ปล่อย

นายรวยฎีกาว่าฟ้องโจทก์ผิดจากที่นำสืบลงโทษจำเลยไม่ได้

ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน นายปลิวถึงบาดเจ็บ เป็นข้อหาข้อหนึ่งพอให้จำเลยเข้าใจได้ การที่คนหนึ่งคนใดทำร้ายหรือไม่ได้ทำร้าย ก็เป็นเหตุต้องพิจารณาเป็นรายตัวด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา