คดีนี้โจทก์อ้างว่าเช่านาจาก ศ.ผู้จัดการนาของพระพันปี ฝ่ายจำเลยอ้างว่าเช่าจาก อ.ผู้จัดการของ จ.

ศาลเดิมฟังว่าที่รายนี้เปนของ จ.โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องตามสัญญาเช่าของตน

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีสิทธิเถียงอำนาจของ ต.แลไม่จำเปนต้องคำนึงถึงกรรมสิทธิในที่รายนี้ จำเลยทำให้โจทก์เสียหาย ให้จำเลยใช้ให้โจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องนี้ใครเปนผู้มีอำนาจให้เช่าปรากฎว่าเมื่อพระพันปีสวรรคตแล้ว ที่นานี้คืนมาให้ ป.เปนเจ้าของในหน้าโฉนด แลจ+เปนผู้จัดการของ ป.ได้มอบให้ อ.ดูแลนานี้ อ.ได้ให้จำเลยเช่า ที่ศาลอุทธรณ์ว่ากฎหมายปิดปากจำเลยนั้นยังไม่ชอบ เพราะไม่ได้พิพาทกันระหว่างผู้เช่าแลผู้ให้เช่า แล ป.พ.ม.๕๔๓ ใช้แต่เรื่องผู้เช่าคนเดียว ให้ผู้เช่าหลายคนเช่าทรัพย์อันเดียวกัน เมื่อที่นี้ตกมาเปนของ ป. แล้ว ต.กลับหมดอำนาจที่จะให้ใครเช่าต่อไป โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา