คดีนี้ได้ความว่าเดิม ย.ถูกเจ้าหนี้ฟ้องแลศาลพิพากษาให้เป็นคนล้มละลาย

ปรากฎว่าประมาณ ๓ เดือนก่อน ย.ถูกเจ้าหนี้ฟ้องล้มละลาย ย.มีเจ้าหนี้มากรายด้วยกัน จึงได้บอกเจ้าหนี้ของงดใช้หนี้โดยมอบทรัพย์ทั้งหมดให้แก่เจ้าหนี้เพื่อจำหน่ายเฉลี่ยแก่เจ้าหนี้ทั่วกัน บรรดาเจ้าหนี้จึงตั้ง ล. เป็นคนกลางจำหน่ายทรัพย์ ล.ได้จ่ายเงินที่ขายทรัพย์ ย.ได้ให้แก่จำเลยในคดีนี้ไป ๕๖๙ บาท ๘๐ สตางค์ โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์จึงฟ้องเรียกเงินรายนี้คืนจากจำเลย

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยคืนเงินตามฟ้องโจทก์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลชั้นต้นในข้อที่ว่าเมื่อจำเลยได้รับว่าทรัพย์ที่ขายไปนั้นเดิมเป็นของผู้ล้มละลาย แต่ต่อสู้ว่าผู้ล้มละลายตีโอนใช้หนี้แก่จำเลยโดยสุจจริต จึงเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องนำสืบก่อนแลเห็นว่าการกระทำของ ย.เป็นการกระทำให้เจ้าหนี้บางคนได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น ๆ ตามมาตรา ๔๖ โดยการที่กระทำนั้นจะเป็นการมอบทรัพย์หรือโอนกรรมสิทธิในทรัพย์ไม่เป็นข้อสำคัญ ส่วน ม.๔๗(ค) นั้นต้องหมายความว่าการที่ผู้ล้มละลายได้ใช้เงินแก่เจ้าหนี้คนใดคนหนึ่งเป็นการใช้เงินโดยกิจธรรมดาโดยเจ้าหนี้ไม่ทราบเรื่องการงดใช้เงินของผู้ล้มละลายจึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา