ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยได้ใช้มีดฟัน ส. ถูกกลางตั้งจมูก ต้องรักษาอยู่ในโรงพยาบาล ๑๕ วัน เมื่อกลับบ้านแล้วยังต้องใส่ยาอยู่อีก ๗ - ๘ วัน แผลจึงติดและสามารถทำงานต่อไปได้ บาดแผลนั้นทำให้รูปจมูกผิดปกติไปจนตลอดชีวิต จึงเป็นบาดแผลสาหัส ตาม ม. ๒๕๖ แห่งกฎหมายอาญาให้จำคุกจำเลย ๒ ปี

จำเลยฎีกาว่าบาดแผลของผู้เสียหายไม่ถึงสาหัส

ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีจำเลยฎีกาได้ฉะเพาะแต่ปัญหาข้อกฎหมาย ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงมาว่า รูปจมูกของผู้เสียหายผิดปกติตลอดชีวิตเท่ากับว่าบาดแผลเสียโฉมต้องด้วยลักษณสาหัสตามข้อ ๖ แห่ง ม. ๒๕๖ นอกจากนั้นข้อเท็จจริงยังปรากฏว่า ผู้เสียหายต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาล ๑๕ วัน กลับบ้านต้องใส่ยาอีก ๗ - ๘ วัน จึงทำงานได้เป็นอันว่าต้องรักษาตัวทำงานเลี้ยงชีพไม่ได้รวม ๒๒ - ๒๓ วัน ซึ่งเข้าลักษณสาหัสตามข้อ ๘ แห่ง มาตรา ๒๕๖ อีกด้วยจึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา