โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันจ้างนายบุญให้เบิกความเท็จในคดีแดงที่ ๑๐๒ พ.ศ.๒๔๘๔ เมื่อสืบพะยานแล้ว จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงตามคำรับของจำเลย พิพากษาว่าจำเลยผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๕๗,๑๕๖,๑๗๔ และแก้ไขเพิ่มเติมให้จำคุก ๔ ปี

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า แม้จะฟังว่าจำเลยจัดให้มีการจ้างนายบุญให้เบิกความเท็จ แต่โจทก์มิได้กล่าวว่าใครได้นำเหตุการณ์พะยานเท็จนี้มาอ้างในคดี จึงไม่ผิดฐานกระทำพะยานเท็จ และเรื่องเบิกความเท็จโจทก์ก็มิได้ระบุมาตรา ๑๕๖ มาในท้ายฟ้อง แม้จำเลยจะให้การรับแต่ข้อเท็จจริงเท่าที่โจทก์สืบมายังแสดงไม่ได้ว่าจำเลยได้กระทำผิด จึงลงโทษไม่ได้พิพากษายกฟ้อง

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยจ้างนายบุญให้เบิกความเท็จ แต่ขอให้ลงโทษฐานกระทำพะยานเท็จจึงไม่ตรงกับคำบรรยายในฟ้องและในเรื่องเบิกความเท็จโจทก์ก็ไม่ได้กล่าวว่านายบุญได้เบิกความเท็จในข้อสำคัญแห่งคดี จึงไม่ครบองค์ความผิดฐานเบิกความเท็จ ไม่จำเป็นต้องพิจารณาว่าจะลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๕๖ โดยโจทก์มิได้ขอได้หรือไม่ พิพากษายกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา