คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้ปืนยิงนายแดง พลอินทร์ตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และริบปืนกับปลอกกระสุนปืนของกลาง

จำเลยให้การว่า ได้ยิงนายแดงตายจริง เพราะนายแดงเข้าไปฉุดลากบุตรสาวถึงในเรือน จำเลยเหลือที่จะอดกลั้นได้ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้จำคุก 16 ปี ลดโทษ 1 ใน 4 ตามมาตรา 78 เหลือโทษจำคุก 12 ปี ริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ฟังว่า การที่จำเลยยิงผู้ตายก็โดยผู้ตายจะทำร้ายจำเลย เป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ให้ยกฟ้อง

อัยการโจทก์และนางดวนโจทก์ร่วมฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำพยานโจทก์ ก็ได้ความว่าวันเกิดเหตุผู้ตายตั้งใจจะไปฉุดบุตรสาวจำเลยไปให้นายเปรื่องน้องชายผู้ตายเมื่อไปถึงบ้านจำเลยก็ยังได้พูดกับบุตรชายจำเลยว่า จะมาฉุดบุตรสาวจำเลย จึงเป็นอันฟังได้ว่า ผู้ตายไปบ้านจำเลยตั้งใจจะไปฉุดคร่าลูกสาวจำเลย

ข้อที่ว่า จำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย เพราะผู้ตายฉุดคร่าบุตรสาวและบุตรสาวของจำเลยร้องให้ช่วย จำเลยถือปืนไปพบผู้ตายกำลังฉุดข้อมือบุตรสาวและผู้ตายตรงเข้ามาจะทำร้ายจำเลย ๆ จึงยิงเอานั้น น่าเชื่อว่าเป็นความจริง

จำเลยเป็นคนชราอายุมาก ส่วนผู้ตายเป็นคนหมุ่มอันธพาลมารุกรานฉุดคร่าบุตรสาวจำเลยถึงบ้านเรือน และยังทำท่าจะต่อสู้ทำร้ายจำเลยอีก ผู้ตายมีมีดอยู่ในมือ ถ้าจะรอให้ผู้ตายเข้าทำร้ายถึงตัวเสียก่อน จำเลยก็คงไม่มีทางสู้ เพราะผู้ตายหนุ่มแน่นแข็งแรงกว่า เมื่อตกอยู่ในฐานเช่นนี้ ก็จำเป็นอย่างยิ่งที่จำเลยจะต้องใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายเพื่อป้องกันตัวไว้ก่อน เป็นเรื่องน่าเห็นใจจำเลย เพราะไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงได้

ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำที่ป้องกันตนพอสมควรแก่เหตุ เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 บัญญัติว่า ไม่มีความผิด ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา