โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ไม้กลมยาวประมาณ 1 วาเท่าแขนตีผู้ตายหลายที โดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288

จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง

ศาลชั้นต้นฟังพยานโจทก์ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยแล้วเห็นว่าจำเลยได้ทำร้ายผู้ตายโดยป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยป้องกันเกินกว่าเหตุให้จำคุก 6 ปี ลดรับสารภาพคงจำคุก 3 ปี

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ถามผู้ตายเรื่องที่ผู้ตายชำเราก้นเด็กชายห้อยและขอแบ่งเงินค่าขายยาแต่โดยดี ผู้ตายไม่มีอำนาจใช้มีดแทงจำเลย การที่ผู้ตายจะแทงจำเลยเป็นผิดกฎหมายและเป็นอันตรายใกล้จะถึง จำเลยจึงใช้ไม้ตีผู้ตายถูกที่หน้าล้มลง ต่อจากนี้จำเลยไม่ได้ทำร้ายผู้ตายอีก แต่ผู้ตายโงเงขึ้นมาจะแทงจำเลยอีก อันตรายที่เกิดขึ้นยังมีอยู่จำเลยจึงตีผู้ตายอีก 1 ที ถูกที่หน้าผู้ตาย ผู้ตายล้มลงศีรษะฟาดกับหินถึงแก่ความตาย ก็เป็นการกระชั้นชิดและมีความจำเป็นที่จำเลยต้องตี ถ้าจำเลยไม่ตีผู้ตาย ผู้ตายก็จะใช้มีดซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงกว่าไม้แทงจำเลยถึงแก่ความตายได้ การกระทำของจำเลยจึงเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ และชอบด้วยกฎหมายไม่มีความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68

พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา