คดีได้ความว่าผู้ร้องทั้ง ๒ มีส่วนกรรมสิทธิอยู่ในที่ดินโฉนดที่ ๙๘๒๗ ร่วมกับผู้อื่น และได้ปกครองมาราว ๒๐ ปีแล้ว ต่อมาจำเลยทั้ง ๒ ได้ลอบไปร้องขอรับมฤดก ป.มีผู้มีชื่อในโฉนดเดิมโดยหาได้บอกให้คนอื่นผู้มีส่วนในที่แปลงนี้ทราบไม่ครั้นจำเลยทั้ง ๒ มีชื่อในโฉนดแล้วเอาไปจำนองโจทก์ ๆ ฟ้องคดีชนะคดีแล้วนำยึดที่ดินออกขายทอดตลาด ผู้ร้องจึงคัดค้าน

ศาลฎีกาตัดสินว่า ที่ดินแปลงนี้ผู้ร้องอ้างว่าครอบครองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิเป็นสัดส่วนมากว่า ๑๐ ปี แต่ปรากฎว่าที่ดินแปลงนี้มีโฉนดแล้ว ในหน้าโฉนดมีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ ซึ่งตามกฎหมายผู้ครอบครองเช่นผู้ร้องนี้ย่อมมีอำนาจดีกว่าตาม ม.๑๓๘๒ แต่เมื่อเกี่ยวกับบุคคลภายนอกแล้วบุคคลภายนอกย่อมจะถือได้ว่าผู้มีชื่อในหน้าโฉนดเป็นเจ้าของอันแท้จริง เมื่อบุคคลภายนอกได้สิทธิในที่ดินนั้นมาโดยเสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนด้วยความสุจริต เช่นโจทก์ในคดีนี้แล้ว ย่อมมีอำนาจดีกว่าผู้ครอบครองมือเปล่าเช่นผู้ร้องตามมาตรา ๑๒+๙ วรรค ๒ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา