โจทก์ฟ้องว่า โจทก์มีที่ดินสวน 1 แปลง โดยได้รับมรดกจากบิดาโจทก์ปกครองมา 20 ปีเศษ จำเลยบุกรุกเข้ามาแผ้วถางป่าในสวนของโจทก์ และปลูกต้นยางพารา และจำเลยไปขอใบเหยียบย่ำทับที่สวนของโจทก์ทั้งหมด ขอให้ศาลพิพากษาทำลายใบเหยียบย่ำของจำเลย และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องและใช้ค่าเสียหาย

จำเลยให้การว่า ที่ดินตามโจทก์ฟ้องเป็นที่ป่ารกร้างว่างเปล่าอำเภออนุญาตให้ จำเลยจึงจับจอง จำเลยได้โก่นสร้างหักร้างถางพงทำเป็นสวนยางครอบครองมาจนบัดนี้ หากจะฟังว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์มาก่อน โจทก์ไม่ฟ้องเรียกคืนภายใน 1 ปี ขาดอายุความแล้ว โจทก์จำเลยยอมรับกันว่าที่พิพาทอยู่ในใบเหยียบย่ำของจำเลยที่อำเภอออกให้

ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทเป็นที่รกร้างว่างเปล่า อำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยได้โดยชอบ แม้จะฟังว่าเป็นของโจทก์มาก่อนคดีก็ขาดอายุความ พิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์ฟังว่าที่พิพาทเป็นที่สวนผลไม้ โจทก์ได้รับมรดกจากบิดามารดา ใบเหยียบย่ำของจำเลยออกมายังไม่ถึง 9 ปี คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ขับไล่และห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้อง ให้ทำลายใบเหยียบย่ำเฉพาะหมายสีแดง และใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาฟังว่า เมื่ออำเภอออกใบเหยียบย่ำให้จำเลยนั้นที่พิพาทไม่ใช่ที่สวน โจทก์มิได้ฟ้องร้องภายใน 1 ปีนับแต่ได้ถูกแย่งการครอบครอง คดีขาดอายุความ

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา