ได้ความว่าจำเลยเปนผู้รับประกันความซื่อสัตย์สุจริตของ ย.ต่อโจทก์ โดยมีสัญญาว่า " โจทก์ตั้งให้ ย.เปนตัวแทนจำหน่ายจักร์เย็บผ้าซิงเกอร์ของบริษัทซิงเกอร์ในจังหวัดลำปางนั้น จำเลยยอมรับเปนนายประกัน ย. และเมื่อ ย. ประพฤติผิดสัญญาต่อผู้จัดการบริษัทซิงเกอร์ได้รับความเสียหาย จำเลยยอมใช้เงินให้ผู้จัดการบริษัทซิงเกอร์ตามที่ได้เสียหายไป หรืออย่างสูงไม่เกิน ๓๐๐๐ บาท " บัดนี้ ย.ได้ยักยอกเงินของโจทก์ที่เก็บได้นอกเขตร์จังหวัดและในจังหวัดลำปางไปรวมทั้งหมดเปนเงิน ๒๙๘๖ บาท ๒๑ สตางค์ แต่ฉะเพาะส่วนที่เก็บได้จากจังหวัดลำปางเท่านั้นเปนเงิน ๑๑๒๙ บาท ๑๑ สตางค์ โจทก์ฟ้องเรียกเงินที่ ย.ยักยอกทั้งหมดจากจำเลย

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้อง

จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้คู่ความฎีกาได้แต่ฉะเพาะในปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้น และการตีความแห่งสัญญานี้ต้องตีไปทางที่เปนคุณแก่จำเลยตาม ม.๑๑ และฎีกาที่ ๖๙๖/๒๔๗๒ เพราะฉะนั้นตามสัญญานี้มีข้อความกล่าวถึงการเปนตัวแทนโดยฉะเพาะเขตร์จังหวัดไวัชัดเจนแล้ว เมื่อ ย.ละเลยไม่ส่งเงินที่ได้รับในเขตร์จังหวัดนั้น จำเลยจึงจะต้องเข้ารับผิด แต่ส่วนเงินที่โจทก์ยอมให้ ย.รับจากจังหวัดอื่นและมิได้นำส่งนั้น จะให้จำเลยรับผิดด้วยไม่ได้เว้นแต่จำเลยจะยินยอมโดยชัดเจน จึงให้จำเลยใช้เงินฉะเพาะจำนวนที่จำเลยเก็บได้ในเขตร์จังหวัดลำปางและได้ยักยอกไปเปนเงิน ๑๑๒๙ บาท ๒๑ สตางค์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา