จำเลยขนน้ำสุรากว่า ๑๐ ลิตร์จากจังหวัดท่าแขกในอินโดจีนฝรั่งเศส มายังตำบลในเมืองจังหวัดนครพนม ซึ่งมีอาณาเขตต์ติดต่อกัน โจทก์จึงฟ้องจำเลยหาว่าขนสุราข้ามแขวงข้ามตำบลโดยมิได้รับอนุญาต

ศาลชั้นต้นเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นการขนน้ำสุราจากตำบลหนึ่งไปยังอีกตำบลหนึ่งจึงพิพากษาให้ยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับโดยเห็นว่าตำบลหมายถึงที่แห่งหนึ่ง การที่จำเลยขนสุราจากท่าน้ำไปบ้านจำเลยก็เรียกว่าขนน้ำสุราจากตำบลหนึ่งไป อีกตำบลหนึ่ง พิพากษาให้ลงโทษจำเลย

ศาลฎีกาตัดสินว่า คำว่าตำบลที่บัญญัติไว้ท้าย ม.๑๑ ก็คือตำบลที่ตั้งนายอากรแขวง ๑ ไปยังที่ตั้งนายอากรแขวงอื่น โดยอาศัยความใน ม.๒ และ ๑๕ เมื่อความมุ่งหมายของม.๑๑ มีดังนี้โจทก์จะต้องพิศูจน์ว่าจำเลยได้ขนน้ำสุราต่างแขวงต่างตำบลดังกล่าวข้างต้น โจทก์กลับรับว่าท่าน้ำที่จำเลยขนสุราขึ้นก็อยู่ในตำบลเดียวกับที่ตั้งบ้านเรือนจำเลย จึงไม่มทางจะเอาผิดแก่จำเลยได้พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์ตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา