โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องแถวโจทก์โดยไม่มีสัญญาเช่าและไม่ชำระค่าเช่า ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและขับไล่จำเลย

จำเลยให้การว่าจำเลยไม่เคยค้างค่าเช่า

ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระเป็นการผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย

จำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยมิได้ค้างค่าเช่าโดยจำเลยมีใบเสร็จรับเงินระยะหลังต้องสันนิษฐานว่าจำเลยไม่ติดค้างค่าเช่าในระยะก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริงและเป็นกรณีต้องห้ามอุทธรณ์ ให้ยกอุทธรณ์จำเลย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยมีใบเสร็จการชำระค่าเช่าในระยะหลังนั้นมิได้หมายความว่าค่าเช่าก่อน ๆ นั้นจำเลยได้ชำระแล้ว ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 327 วรรคแรก นั้นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยผู้มีใบเสร็จที่จะไม่ต้องนำพยานหลักฐานมาสืบว่าไม่ได้ค้างชำระค่าเช่าในระยะก่อนเท่านั้น คือตกเป็นหน้าที่ของโจทก์ที่จะต้องนำสืบหักล้างหาใช่เป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ เมื่อศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ค้างชำระค่าเช่า การที่จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้ค้างค่าเช่าโดยอาศัยมาตรา 327 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นย่อมเป็นการอุทธรณ์ข้อเท็จจริง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา