จำเลยขายนาให้โจทย์แล้วภายหลังกลับไปแย่งนามาให้ผู้อื่นเช่าเสียเอง

ศาลล่างตัดสินให้จำเลยใช้ค่าเช่านาตามอัตราที่จำเลยให้คนเช่าไป

จำเลยฎีกาว่า

๑. คดีนี้ศาลตัดสินเด็ดขาดแล้ว โจทย์ฟ้องอีกไม่ได้

๒. โจทย์ฟ้องคดีก่อนเปนแต่ขอให้ขายไม่ได้เรียกค่าเสียหาย เพราะฉนั้นจะมาเรียกในคดีนี้ไม่ได้

๓. แม้ว่าจำเลยต้องใช้ค่าเสียหาย ขอใช้แต่ตามที่เก็บเงินค่าเช่าได้ แลขอสืบพยานในข้อนี้

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า

๑. คดีก่อนโจทย์ขอให้บังคับให้จำเลยขายนา ส่วนคดีนี้โจทย์ฟ้องว่าจำเลยแย่งนาไปให้คนเช่า ขอเรียกค่าเสียหาย ประเด็นไม่เหมือนกัน หาต้องข้อห้ามตามวิธีพิจารณาแพ่งมาตรา ๓ ไม่

๒. ชั้นเดิมโจทย์ไม่ได้เรียกค่าเสียหายโจทย์ย่อมยกฟ้องคดีนี้ได้อีก

๓. ศาลอาจกำหนดค่าเสียหายโดยอัตราที่จำเลยให้คนเช่าไป อันเปนผลที่โจทย์ควรจะได้ถ้าจำเลยมิได้แย่งไปทำ ศาลล่างไม่ยอมให้จำเลยสืบแก้ตัวนั้นถูกแล้ว จึงตัดสินตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา