โจทย์ได้ ผ. บุตร์จำเลยเปนภรรยาโดยทางแต่งงาน ทั้ง ๒ ฝ่ายมีทุนฝ่าย ละ ๘๐๐ บาท กับเงินค่าเรือนหออีกฝ่ายละ ๒๔๐ บาท เงิน ๒ จำนวนนี้(กล่าวเฉภาะที่พิพาทเปนปัญหามาถึงฎีกา) จำเลยได้เก็บไว้ โจทย์ฟ้องเรียกเงิน ๒ จำนวนนี้กับสัญญากู้ที่ตกอยู่ที่จำเลยคืน ปรากฎว่าโจทย์ได้เอาเงินทุนรวม ๒ รายที่อยู่ที่จำเลยนี้ให้ผู้มีชื่อกู้ไปแล้วเปนเงิน ๕๘๐ สัญญากู้นี้ได้ทำในชื่อโจทย์ แลได้รับจำนำรายหนึ่ง ๔๐๐ บาท สัญญาจำนำมีชื่อ ผ. เปนผู้รับจำนำ ศาลจังหวัดนนทบุรีพิพากษาให้จำเลยคืนเงินทุน เงินค่าเรือนหอทั้ง ๒ จำนวนให้โจทย์ ฯลฯ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทย์จะฟ้องเรียกเงินทุนของ ผ. ภรรยาด้วยไม่ได้ จึงให้คืนเงินฉภาะของโจทย์ หักที่กู้ไปออกเสียจากเงินสินเดิมของโจทย์ ส่วนเงินรับจำนำที่มีชื่อ ผ. เปนผู้รับ ให้หักจากสินเดิมของ ผ. คงให้คืนเงินทุนกับเงินค่าเรือนหอให้โจทย์ ๔๖๐ บาทกับหนังสือสัญญากู้ที่มีชื่อโจทย์ ฯ จำเลยฎีกา

ฎีกาตัดสินว่า ที่ศาลล่างฟังข้อเท็จจริงแลตัดสินนั้นชอบแล้ว ส่วนฎีกาจำเลยที่ร้องให้หักเงินค่ารับจำนำจากเงินทุนของโจทย์นั้น ฎีกาเห็นว่าเงินทุนทั้ง ๒ ฝ่ายไม่ใช่เปนเงินของจำเลย เปนเงินของเขาผัวเมีย ศาลอุทธรณ์ฯได้พิพากษาให้หักจากเงินทุนฝ่ายเมีย โจทย์ผู้ซึ่งเปนฝ่ายผัวก็มิได้คัดค้าน กรรมการเห็นว่า จำเลยร้องขอในข้อนี้ไม่ได้ ให้ยกฎีกาจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา