โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันมีไม้สักแปรรูปซึ่งเป็นไม้หวงห้ามตามกฎหมาย จำนวน 1,151 แผ่น เนื้อไม้ 2,662 ลูกบาศก์เมตรไว้ในความครอบครองภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตและจำเลยได้ทราบประกาศแล้วขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73 พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503มาตรา 17

จำเลยทั้งสองให้การว่า ไม้สักแปรรูปของกลางมิใช่ไม้หวงห้ามตามกฎหมายเป็นไม้สักของโรงงานแปรรูปไม้ที่ได้รับอนุญาตโดยชอบจำเลยที่ 1 ซื้อจากโรงค้าไม้แปรรูปมาใช้ในการก่อสร้าง เจ้าของโรงค้าไม้แปรรูปออกหนังสือกำกับไม้ของกลางและใบรับเงินให้ไว้เป็นหลักฐาน

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาว่า ผู้มีไม้แปรรูปหวงห้ามในเขตควบคุมการแปรรูปไม้เกินกว่า 0.20 ลูกบาศก์เมตร ถ้าไม่รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่จะต้องมีความผิด ขอให้ลงโทษตามฟ้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับกันว่า ไม้ของกลางเป็นไม้สักแปรรูปเป็นไม้หวงห้ามตามกฎหมาย มีปริมาตรเนื้อไม้ 2.662 ลูกบาศก์เมตร จำเลยได้ทราบประกาศการควบคุมการแปรรูปไม้ของกระทรวงเกษตรแล้ว จำเลยซื้อไม้ของกลางจากโรงค้าไม้ที่ได้อนุญาตให้ตั้งขึ้นโดยชอบด้วยกฎหมาย เพื่อใช้ปลูกสร้างอาคาร โรงค้าไม้ได้ออกหนังสือกำกับตามเอกสาร ล.1 ให้จำเลย จำเลยมิได้ขออนุญาตมีไม้ดังกล่าวไว้ในความครอบครองต่อเจ้าพนักงานป่าไม้อีกปัญหาว่า จำเลยกระทำผิดดังโจทก์ฎีกาหรือไม่ เห็นว่า ไม้สักแปรรูปของกลางเป็นไม้ของโรงค้าไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งขึ้นโดยชอบด้วยกฎหมาย เมื่อโรงค้าไม้ขายไม้ให้จำเลยไปโดยออกหนังสือกำกับไม้แปรรูปให้โดยถูกต้อง หนังสือกำกับไม้แปรรูปนั้นย่อมคุ้มครองของจำเลยนับแต่ได้ซื้อไม้ไว้ในความครอบครองแล้ว จำเลยหาจำต้องย้อนกลับไปขออนุญาตมีไม้ของกลางจากพนักงานเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้อีกครั้งหนึ่งไม่ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1003/2497 พนักงานอัยการจังหวัดเชียงใหม่โจทก์ นายเจริญ วิโรจน์ กับพวก จำเลย พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา