โจทก์ฟ้องคดีต่อศาลแขวงพระนครใต้ด้วยวาจา ศาลบันทึกไว้ว่าเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2509 เวลา 17.00 น. จำเลยได้บังอาจเข้าไปในเขตอาคารเก็บรักษาทรัพย์สินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทยโดยไม่มีเหตุอันสมควร ผู้แทนการท่าเรือได้มาร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแล้ว เหตุเกิดที่ตำบลคลองเตย อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364

จำเลยให้การรับสารภาพ โดยว่าจำเลยเพียงแต่เข้าไปเดินอยู่ที่ถนนภายในเขตอาคารเก็บสินค้าเท่านั้นก็ถูกจับแล้ว

ศาลชั้นต้นทำคำพิพากษาในบันทึกฉบับเดียวกันว่า คดีลงโทษไม่ได้เพราะจำเลยเพียงแต่เข้าไปเดินอยู่ที่ถนนภายในเขตของอาคารเก็บสินค้าเท่านั้น ยังไม่ได้เข้าไปในอาคารเก็บสินค้าตามความหมายในมาตรา 364แห่งประมวลกฎหมายอาญา จำเลยยังไม่ผิดให้ยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลจะบันทึกคำฟ้อง คำรับสารภาพและทำคำพิพากษาในกรณีฟ้องด้วยวาจาตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงมาตรา 20 นั้นต้องเป็นกรณีที่ได้ความตามคำฟ้องพอที่จะพิพากษาคดีไปได้ถ้าคำฟ้องและคำรับสารภาพนั้นยังไม่ได้ความชัดและตรงกันพอที่จะพิพากษาไปได้ ศาลก็ต้องคืนผู้ต้องหานั้นให้ผู้ว่าคดีรับไปดำเนินการต่อไป มิใช่ว่าจะตัดสินไปตามคำฟ้องและคำให้การที่ยังไม่แน่ชัดเป็นยุตินั้น

คดีนี้ศาลชั้นต้นบันทึกคำฟ้องด้วยวาจาไว้ว่า จำเลยเข้าไปในเขตอาคารเก็บรักษาทรัพย์สินค้าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364 ข้อหาที่บันทึกไว้นี้ย่อมหมายความรวมทั้งตัวอาคารและเขตของอาคารด้วย ซึ่งไม่ชัดพอที่จะเป็นผิดฐานบุกรุกตามมาตรา 364 ที่ฟ้องได้ และจำเลยก็ให้การว่าเข้าไปเดินอยู่ที่ถนนภายในเขตอาคารเก็บสินค้าเท่านั้น ซึ่งแสดงว่าไม่ได้รับเต็มตามข้อหาจึงเป็นเรื่องที่ศาลต้องสั่งคืนผู้ต้องหาให้ผู้ว่าคดีรับไปดำเนินการต่อไปตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณามาไม่ถูกต้อง

จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ผู้ว่าคดีรับตัวผู้ต้องหาคืนเพื่อดำเนินการต่อไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา