โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่1ที่2เป็นนายจ้างของโจทก์ขอให้ร่วมกันชำระค่าชดเชยและเงินอื่นๆเนื่องจากจำเลยเลิกจ้างโจทก์

จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าจำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์โจทก์ลาออกจากงานเองจึงไม่ต้องชำระเงินตามฟ้องให้โจทก์ในระหว่างทำงานเป็นลูกจ้างจำเลยโจทก์ได้เบิกเงินเดือนล่วงหน้าไปจากจำเลยที่1เป็นเงิน80,000บาทผ่อนชำระแล้ว14,000บาทคงค้างชำระเป็นเงิน66,000บาทจึงขอให้ศาลพิพากษายกฟ้องและฟ้องแย้งให้โจทก์ชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่25ธันวาคม2527จนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลย

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์ชำระเงิน40,880บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่25ธันวาคม2527จนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลย

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่าที่โจทก์อุทธรณ์ว่าหนี้ตามฟ้องแย้งของจำเลยเป็นหนี้เรื่องกู้ยืมเงินจึงไม่ใช่คดีซึ่งอยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯมาตรา8การที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้โจทก์ชำระหนี้ตามฟ้องแย้งแก่จำเลยเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้นเห็นว่าแม้หนี้ตามฟ้องแย้งของจำเลยซึ่งขอให้โจทก์ชำระจะเป็นเรื่องกู้ยืมเงินก็ตามแต่เมื่อศาลแรงงานกลางสั่งรับฟ้องแย้งของจำเลยไว้พิจารณาโจทก์ก็มิได้โต้เถียงคัดค้านว่าหนี้ตามฟ้องแย้งไม่ใช่เป็นหนี้ที่อยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานกลางโจทก์กลับแถลงรับในวันนัดพิจารณาว่าโจทก์เป็นหนี้จำเลยตามฟ้องแย้งจริงทั้งยังยอมให้จำเลยนำเงินเดือนหรือค่าจ้างค้างชำระมาหักกลบลบหนี้ตามฟ้องแย้งได้ต้องถือว่าไม่มีประเด็นดังกล่าวในชั้นศาลแรงงานกลางดังนั้นเมื่อศาลแรงงานกลางได้ดำเนินกระบวนพิจารณาและพิพากษาให้โจทก์ชำระหนี้ตามฟ้องแย้งให้แก่จำเลยแล้วจึงไม่มีเหตุที่จะรื้อฟื้นปัญหาตามอุทธรณ์ของโจทก์ขึ้นมาพิจารณาแม้ปัญหาเรื่องคดีอยู่ในอำนาจการพิจารณาพิพากษาของศาลหรือไม่จะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่กรณีนี้ศาลฎีกาเห็นว่าไม่สมควรที่จะยกขึ้นวินิจฉัยจึงไม่วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์

พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา ADMIN