ได้ความว่าจำเลยได้กล่าวถ้อยคำว่า พ. ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานกระทำการตามหน้าที่ว่า "คุณเป็นเจ้าพนักงานอะไรกันแน่ไม่สมควรเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ คุณแกล้งสอบสวนโดยไม่ยุตติธรรม แกล้งบอกให้จดคำให้การไม่ตรงต่อความจริง เมื่อคราวก่อนคุณเคยสอบสวนไม่ยุตติธรรม เช่นเดียวกัน หน้าเสียดายที่คุณคุมคดีไปส่งศาลเองปล่อยให้ศาลยกฟ้องเสียได้ " โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๑๑๖

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคำกล่าวขอจำเลยไม่ใช่ถ้อยคำหมิ่นประมาทเจ้าพนักงานตาม ม. ๑๑๖ เพราะมิได้กล่าวลบหลู่ดูถูกถึงตัวเจ้าพนักงานอย่างใด เป็นแต่คำตำหนิวิธีการของเจ้าพนักงานตามความคิดเห็นของจำเลยต่างหาก และในฐานะที่จำเลยเป็นราษฎรย่อมมีสิทธิกล่าวตำหนิวิธีการของเจ้าพนักงานได้ตามความคิดเห็นอันสมควรจึงยังไม่มีผิดตาม ม. ๑๑๖

ศาลฎีกาตัดสินว่า ข้อความที่จำเลยกล่าวเมื่ออ่านรวมกันจะเห็นได้ว่าเป็นข้อความที่กล่าวเพื่อดูถูกดูหมิ่นเจ้าพนักงานอันมีผิดตาม ม. ๑๑๖ แม้ข้อความบางตอนอาจเป็นการใส่ความอันเป็นผิดตาม ม. ๒๘๒ ได้ก็ดี ก็ไม่ทำให้จำเลยพ้นผิดตาม ม. ๑๑๖ จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๑๖ ยืนตามศาลชั้นต้น

่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา