ท.ภรรยาจำเลยได้ทำหนังสือสัญญากู้เงินโจทก์มา ๒ ฉะบับ ๆ แรกกู้ก่อนได้จำเลยเปนสามี ฉะบับหลังกู้ในระวางได้อยู่กินกับจำเลยแล้ว แต่จำเลยไม่ได้รู้เห็นยินยอมด้วย ท.ได้มอบโฉนดกับที่นาให้โจทก์ยึดถือทำกินต่างดอกเบี้ยตามหนังสือกู้ฉะบับแรก และเมื่อได้จำเลยเปนสามี ท.ไม่ได้เอาโฉนดที่นารายนี้มารวมเปนสินบริคณห์ด้วย ต่อมา ท.ตาย โจทก์จึงฟ้องเรียกต้นเงินและดอกเบี้ยจากจำเลยซึ่งเปนผู้รับมฤดก ท.

ศาลเดิมตัดสินให้จำเลยใช้เงินตามสัญญากู้ฉะบับแรกให้โจทก์ในฐานะเปนผู้รับมฤดก ท. ส่วนสัญญากู้ฉะบับหลังให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์แก้ศาลเดิมฉะเพาะสัญญากู้ฉะบับหลังว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดในสินบริคณห์ แต่ที่นาตามโฉนดที่ให้โจทก์ยึดไว้นั้นเปนสินส่วนตัวของ ท. จึงให้ขายที่นาใช้ต้นเงินโจทก์ถ้าได้เงินไม่พอก็ให้เปนภัพแก่โจทก์ แม้เงินเหลือเท่าใดก็ควรหักใช้แก่โจทก์ ถ้าเหลือจากการใช้แก่โจทก์แล้วคืนให้ผู้รับมฤดก ท. ส่วนดอกเบี้ยไม่บังคับให้ เพราะโจทก์ทำนาต่างดอกเบี้ยอยู่แล้ว

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา