โจทย์จำเลยมีคดีพิภาษกัน ๓ เรื่อง แลโจทย์นำยึดที่นารายเดียวกันทั้ง ๓ หน กล่าวคือเมื่อศาลสั่งสอนการยึดในคดีแรกแล้ว โจทย์นำยึดในคดีที่ ๒ ศาลสั่งถอนการยึดในคดีที่ ๒ เมื่อวันที่ ๖ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖๗ แต่เมื่อ ๒ วัน ก่อนศาลสั่งถอนการยึดในคดีที่ ๒ นี้ จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาที่หอฐเบียรที่ดินโอนขายที่รายพิภาษแก่ผู้ร้อง ในคดีที่ ๓ ศาลตัดสินให้จำเลยใช้เงินโจทย์ ฝ่ายจำเลยไม่ใช้ โจทย์จึงขอหมายศาลยึดทรัพย์รายนี้อีก ผู้ร้องได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ขอให้ศาลสั่งถอนการยึด โดยอ้างว่าตนเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ตามกฎหมาย

ฎีกาเห็นว่า สัญญาที่จำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่พิภาษให้ผู้ร้องนั้น ได้ทำกันโดยถูกต้อง ถึงแม้ว่าจะได้โอนกรรมสิทธิในระหว่างที่ทรัพย์ถูกยึดก็ดี แต่เมื่อจำเลยขายที่นาแก่ผู้ร้องแล้ว ก็ได้เอาเงินมาใช้โจทย์ แลศาลได้สั่งถอนการยึดในคดีเรื่องนั้นการก็ต้องเป็นอันเสร็จแล้วกันไป ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการยึดครั้งที่ ๓ เพราะฉนั้นการยึดครั้งที่ ๓ นี้จึงเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหากจากการยึดครั้งที่ ๒ ตัดสินให้ถอนการยึด

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา