โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไป 6000 บาทตามสัญญากู้ ขอให้จำเลยใช้คืนพร้อมทั้งดอกเบี้ย

จำเลยรับว่าได้กู้เงินโจทก์ 6000 บาทและได้ทำสัญญากู้ให้โจทก์ไว้จริงและได้มอบโฉนดที่ดินไว้เป็นประกันเงินกู้ด้วยจำเลยได้ใช้ต้นเงินและดอกเบี้ยให้โจทก์หมดสิ้นแล้ว โจทก์ได้คืนโฉนดให้จำเลยมา แต่โจทก์ว่ายังค้นหาสัญญากู้ไม่พบเมื่อพบแล้วจะคืนให้จำเลยภายหลัง

โจทก์ส่งสัญญากู้ต่อศาล จำเลยตรวจดูแล้วแถลงว่าจะใช่สัญญากู้รายนี้หรือไม่ จำไม่ได้ แต่ได้ใช้เงินคืนโจทก์หมดสิ้นแล้วพร้อมด้วยดอกเบี้ยไม่มีติดค้าง ทั้งนี้มิได้มีการเวนคืนเอกสารหรือมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใด นอกจากโจทก์คืนโฉนดที่โจทก์ยึดไว้เป็นประกันการกู้ให้จำเลยเท่านั้น

ศาลชั้นต้นกะประเด็นให้คู่ความนำสืบเพียงว่า สัญญากู้ฉบับที่กล่าวนี้ใช่ฉบับที่โจทก์นำมากล่าวอ้างหรือไม่ ให้โจทก์นำสืบก่อน

ส่วนประเด็นที่ว่าจำเลยได้ชำระเงินกู้รายนี้ให้โจทก์แล้วหรือยัง จำเลยไม่มีเอกสารหลักฐานการชำระหนี้มาแสดงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 แม้จำเลยจะอ้างว่าโจทก์ได้คืนโฉนดที่ดินของจำเลยที่โจทก์ยึดไว้เป็นประกันการกู้เงินตามสัญญากู้ก็ไม่ปรากฏว่าได้มีการมอบโฉนดให้โจทก์ยึดถือไว้แต่ประการใด จำเลยจะขอสืบเพิ่มเติมแก้ไขเอกสารไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94(ข) และการคืนโฉนดก็มิใช่เป็นการเวนคืนเอกสารหลักฐานแห่งการกู้ยืมตาม มาตรา 653จึงไม่อนุญาตให้จำเลยนำสืบในประเด็นข้อนี้

ศาลชั้นต้นเห็นว่าการนำสืบของโจทก์ฟังได้ว่าเอกสารสัญญากู้ที่โจทก์นำมาฟ้องใช่สัญญาฉบับที่จำเลยทำให้โจทก์ไว้แน่ เมื่อศาลสั่งตัดพยานของจำเลยที่จะนำสืบว่าจำเลยได้ชำระหนี้รายนี้ไปแล้วก็ต้องฟังว่าหนี้รายนี้ยังมิได้ชำระ จึงพิพากษาให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตั้งแต่วันกู้ไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาทั้งในข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่าง

ส่วนข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาว่า การเวนคืนโฉนดที่จำเลยให้ยึดถือไว้เท่ากับเป็นการเวนคืนเอกสารหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นประเด็นข้อนี้ศาลชั้นต้นสั่งไม่ให้จำเลยนำสืบ จำเลยมิได้โต้แย้งคำสั่งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา