คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยฆ่าคนตายโดยพยาบาทโจทก์มีคำรับของจำเลยในชั้นไต่สวน แต่ปฏิเสธในชั้นศาลพิจารณา กับมี ช.เปนพะยานคนเดียวเบิกความว่านายเอ่งชวนพะยานไปยิงนกยูง ครั้นถึงกระท่อมของ ค.นายเอ่งบอกให้พะยานยิง ค. พะยานไม่ยิง นายเอ่งจึงไปชวนจำเลยมาแล้วไปที่กระท่อมของ ค. พะยานได้ยินปุบปับ ๓-๔ ที พะยานเห็นไฟไหม้เลยหนีกลับ

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๓ และ๕๙ จำคุก ๑๖ ปี

ศาลฎีกาเห็นว่า ช.พะยานโจทก์มีมลทินพัวพันอยู่ด้วย อาจให้การปรักปรำเพื่อปลีกตนให้พ้นผิด และการที่พะยานเล่าเหตุการณ์ก็เพื่อหวังเงินรางวัล และคำรับสารภาพของจำเลยก็ได้ความว่านายเอ่งจ้างจำเลย ๑๐ บาทให้ฆ่า ค. ซึ่งจะฟังมาลงโทษจำเลยยังไม่ได้ ถ้าโจทก์ไม่มีพะยานอื่นประกอบ นอกจากคำของ ช.ที่ฟังไม่ได้แล้ว ให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา