โจทก์ฟ้องว่ามีที่ดินแปลงหนึ่ง บางส่วนเป็นที่รกร้างโจทก์ได้ขอจับจองได้รับใบเหยียบย่ำแล้ว บางส่วนได้รับโอนมาจากผู้อื่นซึ่งโจทก์ได้โก่นสร้างครอบครองทำประโยชน์จดทะเบียนไว้ต่อคณะกรรมการอำเภอปากพยูนแล้ว จำเลยกับบริวารบุกรุกเข้ามาทำรั้วและปลูกต้นไม้เป็นเนื้อที่ประมาณ 6 ไร่เศษ ขอให้ห้ามและให้รื้อถอนรั้วออกไป

จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่รกร้างว่างเปล่าจำเลยครอบครองมา3 ปีแล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความ

ศาลชั้นต้นฟังว่าโจทก์ได้ทำประโยชน์ครอบครองมาก่อนจำเลยแต่จำเลยแย่งการครอบครองมากว่า 1 ปีแล้วโจทก์จึงฟ้อง คดีจึงขาดอายุความ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับห้ามจำเลยเกี่ยวข้องในที่พิพาทและให้รื้อรั้วไป

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่าที่ดินตอนที่โจทก์ได้รับใบเหยียบย่ำแล้วนั้นก่อนนั้นเป็นที่รกร้าง เจ้าพนักงานออกใบเหยียบย่ำให้โจทก์ตั้งแต่วันที่ 21 สิงหาคม 2494 ให้สิทธิโจทก์ทำประโยชน์ใน 2 ปี ตามพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 มาตรา 9 จำเลยบุกรุกเมื่อเดือนกันยายน 2494 โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2495 ภายใน 2 ปีซึ่งกฎหมายที่ดินให้สิทธิโจทก์ที่จะหวงห้ามผู้อื่นจำเลยจะอ้างอายุความแย่งการครอบครองมาใช้ในเรื่องเช่นนี้ไม่ได้ส่วนที่พิพาทนอกใบเหยียบย่ำนั้นจำเลยเพิ่งบุกรุกเมื่อเดือน กรกฎาคม 2495 ฟ้องโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา