โจทก์ฟ้องว่า จำเลยปล่อยกระบือของจำเลยขวิดกระบือของโจทก์ขาหักใช้งานไม่ได้ ขอให้ใช้ค่าเสียหาย 4,000 บาท

จำเลยให้การว่า กระบือของจำเลยไม่ได้ขวิดกระบือโจทก์

ศาลชั้นต้นฟังว่า กระบือของจำเลยขวิดกระบือโจทก์ขาหัก พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,500 บาท

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นข้อเท็จจริงไม่ใช่ข้อกฎหมายไม่รับวินิจฉัยให้ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย

จำเลยฎีกาว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นปัญหาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ทุนทรัพย์ที่พิพาทเพียง 4,000 บาท ห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่า จำเลยทำละเมิดโดยปล่อยกระบือของจำเลยให้ขวิดกระบือของโจทก์ขาหักเสียหายใช้งานไม่ได้ในวันที่ 17 ตุลาคม 2517 ตรงตามที่กล่าวในฟ้อง จำเลยต้องใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ฉะนั้น ที่จำเลยอุทธรณ์อ้างว่าวันเกิดเหตุจำเลยทำละเมิดเป็นวันอื่นนอกเหนือจากที่ศาลชั้นต้นฟังมา ข้อเท็จจริงต่างกับฟ้อง จำเลยไม่ต้องรับผิดนั้น เป็นอุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา