โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้จำหน่ายน้ำมันก๊าศและต่อมาใบอนุญาตนั้นสิ้นอายุแล้ว จำเลยก็ยังทำการจำหน่ายตลอดมา โดยมิได้ต่อใบอนุญาตนั้น ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง ๒๔๗๔ ม.๔๘,๕๒,๕๓

จำเลยรับสารภาพตามฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยตามพ.ร.บ.ว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง ๒๔๗๔ ม.๔๘

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ได้ฟ้องว่า จำหน่ายขาย และฟ้องไม่ปรากฎว่าจำเลยมีน้ำมันก๊าดเท่าไร ฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเกินกว่าจำนวนที่ไม่ต้องรับใบอนุญาต จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จะลงโทษจำเลยตามข้อหานี้ได้จะต้องปรากฎว่า น้ำมันก๊าดนั้นเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดใดตามที่ได้แบ่งไว้เป็น ๓ จำพวกใน ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการเก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิงและต้องปรากฎด้วยว่ามีปริมาณเกินกว่าจำนวนดังบัญญัติไว้ใน ม.๖,๑๗,๑๘ และ ๓๐ โจทก์มิได้นำสืบว่าน้ำมันก๊าดนี้เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดใด มีปริมาณเท่าใด จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ ฎีกาโจทก์ว่าเมื่อใบอนุญาตของจำเลยสิ้นอายุแล้วก็ต้องถือว่า จำเลยเก็บและจำหน่ายมีปริมาณถึงขีดที่จะต้องรับอนุญาตนั้นเป็นความสันนิษฐาน เอาเองไม่แน่นอน จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา