โจทก์ฟ้องว่าจำเลยออกเช็คลงวันที่ 31 ตุลาคม 2512 สั่งจ่ายให้แก่นายทรัพย์หรือผู้ถือ จำนวนเงิน 17,000 บาท ต่อมานายทรัพย์สลักหลังโอนให้โจทก์เมื่อเช็คถึงกำหนด โจทก์ได้นำเช็คเข้าบัญชีเพื่อเบิกเงิน แต่จำเลยสั่งระงับการจ่ายเงินเป็นการผิดนัด ขอให้จำเลยชำระเงินตามเช็ค พร้อมดอกเบี้ยนับแต่วันเช็คถึงกำหนดจนกว่าจะชำระเงินเสร็จให้โจทก์

จำเลยให้การว่า จำเลยได้ฟ้องนายทรัพย์ ขอให้สั่งทำลายเช็คตามฟ้องซึ่งศาลชั้นต้นพิพากษาให้ทำลายเช็คฉบับดังกล่าว และโจทก์ได้ร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีแก่จำเลยศาลพิพากษายกฟ้อง คดีถึงที่สุดจำเลยไม่ต้องรับผิด

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำพิพากษาของศาลชั้นต้นที่ให้ทำลายเช็คไม่ผูกพันโจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอก และเป็นผู้ทรงเช็คโดยสุจริตก่อนที่ศาลจะมีคำพิพากษาดังกล่าว พิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายทรัพย์ขายเทวรูปให้จำเลยเป็นเงิน30,000 บาท จำเลยชำระเงินสด 13,000 บาท อีก 17,000 บาท จำเลยได้จ่ายเป็นเช็คลงวันที่ 31 ตุลาคม 2512 ครั้นวันที่ 20 ตุลาคม 2512นายทรัพย์สลักหลังเช็คให้แก่โจทก์เพื่อชำระหนี้ หลังจากซื้อเทวรูปจากนายทรัพย์แล้ว ปรากฏว่าเป็นเทวรูปปลอม จำเลยจึงทวงเงินและเช็คคืนจากนายทรัพย์ แล้วได้อายัดเช็คต่อธนาคาร ต่อมาวันที่ 31ตุลาคม 2512 โจทก์นำเช็คไปขึ้นเงิน ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโจทก์ร้องทุกข์ให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีกับจำเลย พนักงานอัยการฟ้องจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง คดีถึงที่สุดในขณะเดียวกันจำเลยได้ฟ้องนายทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายทรัพย์คืนเงินและเช็คให้แก่จำเลย หากไม่สามารถคืนเช็คได้ ให้ทำลายเสีย คดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเช็คให้แก่นายทรัพย์เพื่อชำระหนี้ ย่อมต้องรับผิดตามเช็ค เมื่อโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คโดยชอบเพราะนายทรัพย์สลักหลังโอนให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ จำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967 ประกอบด้วยมาตรา 989 ข้อต่อสู้ของจำเลยที่ว่า ศาลพิพากษาให้ทำลายเช็คหรือที่อ้างว่า ศาลยกฟ้องในคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญาฐานออกเช็คไม่มีเงิน เพราะกรณีไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คนั้น หาใช่เป็นข้อที่จำเลยจะพ้นจากความรับผิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยเรื่องเช็คไปได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา