โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกแถว โดยอ้างว่าได้ให้นางทองสุขเช่าไป นางทองสุขถึงแก่กรรม สัญญาเป็นอันระงับไป จำเลยเป็นบุคคลอยู่ในครอบครัวของนางทองสุข มิได้แสดงความจำนงจะเช่าตึกรายนี้ จึงไม่มีสิทธิจะอยู่ต่อไป จำเลยให้การว่า ในตึกรายนี้ มีผู้อยู่ในที่เช่าหลายคน รวมทั้งครอบครัวจำเลยและนายเจริญ ตะเคียนงามด้วยเมื่อนางทองสุขตาย จำเลยได้มอบให้นายเจริญ มีหนังสือขอเช่าไปยังโจทก์ ภายใน 30 วัน นับแต่นางทองสุขตายแล้วโจทก์รับว่า ได้รับหนังสือของนายเจริญ ตะเคียนงามจริงแต่โจทก์ถือว่าเป็นการบอกขอเช่าเฉพาะตัวนายเจริญคนเดียว นายเจริญแถลงว่า ภริยาของนายเจริญเป็นบุตรบุญธรรมของนางทองสุข นายเจริญจึงได้อยู่ในบ้านนี้ ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ ไม่มีการสืบพยาน ศาลจึงพิจารณาให้แต่เฉพาะจากฟ้องของโจทก์ คำให้การจำเลย และคำแถลงของคู่ความได้ความว่านางทองสุขผู้เช่าเดิมตาย ตามธรรมดาสัญญาเช่าย่อมระงับเว้นแต่กรณีจะเข้ามาตรา 17 พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขันฯ 2489 จำเลยต่อสู้ว่านายเจริญเป็นคนในครอบครัวของนางทองสุขและจำเลยได้มอบให้นายเจริญมีหนังสือขอเช่าไปยังโจทก์ จำเลยอ้างหนังสือของนายเจริญถึงโจทก์ แต่ในหนังสือนี้ไม่มีข้อความเกี่ยวข้องถึงจำเลยเลย ข้อที่จำเลยต่อสู้ว่ามอบให้นายเจริญมีหนังสือไปก็ไม่ปรากฏในหนังสือ และจำเลยก็มิได้นำสืบ ทั้งคดีนี้จำเลยมิได้ต่อสู้คดีโดยอาศัยสิทธิของนายเจริญ ๆ มิได้เป็นคู่ความด้วยหนังสือของนายเจริญจึงไม่มีประโยชน์แก่คดีจำเลย ส่วนข้อความที่นายเจริญแถลงต่อศาลว่า ภรรยานายเจริญเป็นบุตรบุญธรรมของนางทองสุขนายเจริญจึงได้อยู่ในบ้านนี้ ดังปรากฏในรายงานพิจารณาของศาลนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ถึงแม้จะปรากฏว่านายเจริญเป็นทนายจำเลยก็ดี แต่การแถลงของนายเจริญ หาใช้แถลงในฐานะที่ทำการเป็นทนายความไม่ แต่เป็นการแถลงเป็นส่วนตัวของนายเจริญเอง คำของนายเจริญเช่นนี้จะรับฟังในคดีนี้หาได้ไม่ เพราะเท่ากับเป็นคำกล่าวของบุคคลซึ่งไม่มีฐานะในคดี ศาลชั้นต้นรับฟังความข้อนี้เป็นข้อเท็จจริงประกอบการพิจารณา หาชอบไม่ นอกจากนี้ จำเลยไม่มีพยานหลักฐานสนับสนุนข้อต่อสู้ของจำเลย

พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยและบริวาร

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา