ศาลฎีกาตัดสินให้โจทก์รับคืนเครื่องจักร์จากจำเลยไป และให้โจทก์คืนราคาเครื่องจักร์ ๒๓๕๐๐ บาท โจทก์ไม่ยอมชำระ โดยอ้างเหตุว่าโจทก์ขอพิศูจน์หนี้สำหรับค่าเสียหายที่โจทก์รับคืนเครื่องจักร์ (เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ได้ยกเสีย โจทก์ยังอุทธรณ์อยู่ ) โจทก์จึงขอให้งดการบังคับคดีไว้ก่อนตาม พรบ วิธีพิจารณาความแพ่ง ม.๘๐

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ไม่ยอมงดการบังคับคดีตามโจทก์ขอ เพราะ พรบ วิธีพิจารณาแพ่ง ม.๘๐ ไม่ตรงต่อคดีของโจทก์ ถึงแม้เรื่องของโจทก์จะเข้าบทบัญญัตินี้ก็ดี แต่ความในมาตรานี้ให้ศาลใช้ดุลยพินิจว่าจะควรสั่งงดการบังคับหรือไม่ ศาลเดิมสั่งว่าไม่ควรงด ซึ่งศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ข้อที่โจทก์อ้างประมวลแพ่ง ม.๒๔๑-๓๔๑ และ ๓๔๒ ก็ไม่ตรงกับคดีนี้ เพราะ ( ๑ ) โจทก์ไม่ได้ครองทรัพย์สินของจำเลย โจทก์มีหน้าที่แต่ต้องชำระหนี้ ( ๒ ) เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องระงับหนี้หรือหักกลบลบหนี้ เปนเรื่องขอให้งดการบังคับ และ ม.๓๔๔ กล่าวว่าสิทธิเรียกร้องที่ยังมีข้อต่อสู้ จะมาหักกลบลบหนี้ไม่ได้ เพราะคำร้องขอพิศูจน์หนี้นั้นเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ได้ยกเสียแล้ว ถึงโจทก์จะอุทธรณ์อยู่ ก็ไม่เปนเหตุให้งดการบังคับได้ เพราะจะขัดกับ พรบ ล้มละลาย ม.๘๐

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา