โจทก์ฟ้องว่า สวน 1 แปลงเนื้อที่ 1 ไร่ ส.ค.1 เลขที่ 21 อยู่ที่บ้านส่องตำบลดอน อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา เป็นของโจทก์ ต่อมาปรากฏว่าจำเลยที่ 1 ยึดถือ ส.ค.1 ไว้ โจทก์ไม่ทราบว่าได้มาอย่างไร โจทก์มิได้ขายที่ดังกล่าวแก่จำเลยที่ 1 เมื่อวันใดไม่ปรากฏระหว่างวันที่ 10 ถึงวันที่ 31พฤษภาคม 2518 เวลากลางวัน จำเลยที่ 2 บุกรุกเข้าไปปลูกพริก มะเขือข้าวโพด และแตงกวา เป็นเนื้อที่ประมาณ 2 งาน โดยจำเลยที่ 1 ใช้ให้ทำเพื่อถือการครอบครองเป็นเจ้าของ เป็นการรบกวนการครอบครองของโจทก์โดยปกติสุข ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 83 ให้จำเลยทั้งสองออกไปจากที่พิพาท คืน ส.ค.1 ให้โจทก์ และร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา

จำเลยทั้งสองให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 โดยซื้อจากโจทก์ราคา 20,000 บาท จำเลยที่ 1 ครอบครองทำประโยชน์ในที่พิพาทตลอดมาจนถึง พ.ศ. 2518 ได้ให้จำเลยที่ 2 เข้าทำประโยชน์แทน

ระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 2 ตาย คดีอาญาสำหรับจำเลยที่ 2 จึงระงับไปสำหรับคดีแพ่ง ไม่มีผู้ใดเข้ามาเป็นคู่ความแทน ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีสำหรับจำเลยที่ 2

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่าโจทก์ขายที่พิพาทให้จำเลยที่ 1แล้วที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ ให้ยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ปัญหาที่โจทก์ยกขึ้นอุทธรณ์ในคดีอาญาเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามอุทธรณ์ จึงไม่ต้องวินิจฉัย สำหรับคดีแพ่ง พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาเฉพาะคดีแพ่งว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การพิพากษาคดีส่วนแพ่งศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ซึ่งศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้เป็นยุติแล้วมีว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์ศาลฎีกาก็จำต้องถือตามจะฟังข้อเท็จจริงเป็นอย่างอื่นหาได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา