โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยอ้างว่ามารดาจำเลยเคยเช่าตึกพิพาทจากโจทก์ แต่มารดาจำเลยตายไปตั้งแต่ พ.ศ. 2501 สัญญาเช่าจึงระงับไปแล้ว จำเลยได้ร้องขอเช่าตึกพิพาทต่อไปแต่โจทก์ไม่ยินยอม และได้แจ้งให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่ยอมออกจึงเป็นการอยู่โดยละเมิด

จำเลยให้การว่า เมื่อมารดาจำเลยตายแล้ว โจทก์ได้เก็บค่าเช่าจากจำเลยตลอดมาจนถึงเดือนมิถุนายน 2506 จึงถือว่าจำเลยได้เช่าตึกโจทก์ มิได้ทำละเมิด

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกไปจากตึกพิพาท

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สัญญาเช่าเป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้เช่าเมื่อผู้เช่าตาย สิทธิการเช่าย่อมสิ้นสุดลง จำเลยอยู่ในตึกพิพาทในฐานะเป็นบริวารของมารดาจำเลย แม้จำเลยจะเคยขอเช่าตึกพิพาทแทนมารดา แต่โจทก์ก็มิได้ยินยอม การที่จำเลยชำระค่าเช่าก็เป็นการชำระในนามของมารดาจำเลย จึงไม่ก่อให้เกิดสัญญาเช่าระหว่างโจทก์และจำเลย เมื่อโจทก์แจ้งให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยก็ไม่มีสิทธิที่จะอยู่ต่อไปได้

จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา