เดิมโจทก์แพ้ความ ส. ทนายโจทก์ได้นำเงินตามที่แพ้ไปชำระให้แก่จำเลยซึ่งเปนทนายของ ส. แต่จำเลยหามอลเงินให้แก่ ส.ทั้งหมดไม่ หักเอาไว้เปนค่าจ้างว่าความเสียบ้าง ส.จึงร้องขอยึดทรัพย์โจทก์ โจทก์ต้องใช้เงินที่ขาดกับค่าธรรมเนียมชั้นบังคับให้ ส.อีก ๗๑ บาทเศษ โจทก์จึงกลับมาฟ้องเรียกเงินนี้จากจำเลย

ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์

จำเลยฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยเปนทนายของ ส.ก็ดี ก็มีอำนาจแต่ฉะเพาะในเชิงคดีความเท่านั้นหามีสิทธิที่จะรับชำระหนี้แทนลูกความไม่ และ ส.ก็มิได้มอบอำนาจให้จำเลยรับชำระหนี้แทน ฉะนั้นหนี้สินระวางโจทก์กับ ส.จึงยังไม่ระงับไปเพียงเท่าจำนวนที่ขาด เมื่อโจทก์ได้ชำระหนี้ที่ขาดนั้นให้ ส.ไปอีก โจทก์ก็มีสิทธิฟ้องเรียกจากจำเลยได้ ส่วนข้อคัดค้านของจำเลยว่าตนมีสิทธิยึดหน่วงเงินนี้ไว้ได้นั้น เห็นว่าเมื่อจำเลยไม่มีสิทธิรับเงินแทน ส.แล้วโจทก์ก็มีอำนาจเรียกคืนจากจำเลยได้ จำเลยจะอ้างสิทธิยึดหน่วงไม่ได้ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา