จำเลยตัดไม้ประเภทที่ข้าหลวงประจำจังหวัดประกาศหวงห้ามไว้แล้วและทำการชักลากไป โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานแต่ไม้ที่ตัดนี้รับกันว่าไม่ใช่ไม้ยืนต้น เป็นไม้ล้มนอนขอนแห้ง โจทก์ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. รักษาป่า ๒๔๕๖ ม.๖ และกฎข้อบังคับ ฯ พ.ศ.๒๔๕๖ ข้อ ๑๔,๑๖

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎข้อบังคับวางระเบียบการรักป่า ๒๔๕๖ ข้อ ๑๔,๑๖

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยเป็นที่เข้าใจได้ว่าไม้ที่ตัดลงนั้นเป็นไม้ตาย จำเลยจึงไม่มีผิดตามพ.ร.บ.รักษาป่า ๒๔๕๖ เพราะ พ.ร.บ.รักษาป่านี้ตราไว้เพื่อมุ่งหมายสงวนพันธ์ไม้ในป่าชะนิดมีราคาไว้มิให้เสียหายไปโดยไร้ประโยชน์ จึงย่อมหมายถึงไม้เป็น ไม่ใช่ไม้ตาย เมื่อโจทก์ไม่สืบให้ได้ความสมฟ้องว่าจำเลยทำผิดอันอยู่ในข่ายบังคับตามความมุ่งหมายของ พ.ร.บ.นี้แล้วก็เอาผิดแก่จำเลยมิได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา