โจทก์ฟ้องว่า จำเลยนำกระเป๋าหนังหนึ่งใบมาวางทิ้งไว้ที่ข้างรถของโจทก์ ๆ รอคอยอยู่จนคนที่สถานีหมดแล้วไม่เห็นจำเลยกลับมา โจทก์จึงนำกระเป๋านั้นไปสถานีตำรวจปรากฎว่ามีเงินในประเป๋านั้น ๒๙,๐๐๐ บาทจำเลยให้รางวัลโจทก์แต่เพียง ๑๓ บาท ซึ่งตามประมวลแพ่งฯ ม.๑๓๒๓,๑๓๒๔ จำเลยจะต้องให้รางวัลโจทก์ ๑,๔๕๐ บาทจึงขอให้ศาล บังคับให้จำเลยใช้

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้องโจทก์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงก็ได้ความดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัยซึ่งฟังว่า จำเลยส่งกระเป๋านั้นให้โจทก์เพื่อนำส่งที่พักและได้บอกให้โจทก์รอคอยอยู่ จำเลยถูกกักตัวอยู่ที่สถานีเรื่องฉีดยาป้องกันอหิวาต์ประมาณ ๒๕ นาทีออกมาไม่เป็นรถโจทก์ จำเลยจึงนั่งรถคันอื่นไปบ้านแล้วเลยไปแจ้งความที่โรงพักก็พอดีพบกับโจทก์นำกระเป๋าเงินนั้นมา ศาลฎีกาเห็นว่ากระเป๋าที่มีเงินนั้นมิได้เป็นของตก ของหายแต่อย่างใด เพราะโจทก์รับมอบหมายกระเป๋าจากจำเลย แม้จะถือตามฟ้องโจทก์กระเป๋ารายนี้ก็ไม่เป็นของตกของหายดุจกันโดยฟ้องกล่าวว่า จำเลยนำกระเป๋ามาวางไว้ข้างรถโจทก์ จำเลยจึงไม่ได้ทำกระเป๋านั้นตกหรือหายอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับรางวัลตามกฎหมาย จึงพิพากษายืน ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา