โจทย์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากนาของ ห. กับเรียกค่าเสียหาย ๒๐ บาท ในฐานะที่โจทก์ผู้เปนผู้รับมฤดกของ พ.ตามพินัยกรรม

ได้ความว่าเมื่อวันที่ ๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๖๔ พ.ได้ทำสัญญาต่อหน้ากำนันจำนองที่รายนี้ไว้แก่จำเลยเปนเงิน ๓๓๐ บาทมีกำหนดไถ่ภายใน ๒ ปี ถ้าไม่ไถ่ให้ที่นาเปนสิทธิแก่จำเลย ระวางนั้นจำเลยได้ทำนามาตั้งแต่ พ.ยังมีชีวิตอยู่จน พ.ตายมาได้ ๖-๗ ปีแล้ว

ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยได้ปกครองที่มาโดยทางปรปักษ์ย่อมได้ที่เปนสิทธิ ให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ขับไล่จำเลยกับให้ใช้ค่าเสียหาย

ฎีกาวินิจฉัยว่า หนังสือสัญญานี้ทำไม่ถูกกฎหมาย ฟังได้เพียงว่า พ.เอาเงินของไจำเลยไป ปล่อยให้จำเลยทำนามาฝ่ายเดียวเปนเวลาหลายปี แลเปนที่นามือเปล่าทอดทิ้งไว้ปีเดียวก็ขาดกรรมสิทธิ โจทก์ไม่ได้เกี่ยวข้องในที่รายนี้อย่างใด จำเลยปกครองมาโดยอำนาจของจำเลย โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ได้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา