โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันทำการต้มกลั่นสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษและริบของกลาง จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่า ได้ต้มกลั่นแอลกอฮอล์ ซึ่งตามสภาพไม่สามารถดื่มกินได้ จำเลยที่ 2, 3 ต่อสู้ว่าเป็นลูกจ้างทำการต้มกลั่นสุรา ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยทำแอลกอฮอล์ ส่วนของกลางอันดับ 9 เป็นน้ำสุราเถื่อน และหมักส่าของกลางจัดว่าเป็นน้ำสุรา จึงพิพากษาปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 200 บาทตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2476 มาตรา 8 ข้อหานอกนั้นให้ยก

ศาลอุทธรณ์ฟังว่า วัตถุของกลางมีแอลกอฮอล์สามารถดื่มกินได้เช่นเดียวกับน้ำสุรา จำเลยทั้ง 3 จึงมีผิดตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน จ.ศ. 1248 มาตรา 38 พระราชบัญญัติภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2467 มาตรา 2, 3 และพระราชบัญญัติภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2476 มาตรา 7, 8 ให้ปรับจำเลยคนละ 1,000 บาท

จำเลยที่ 2, 3 ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า น้ำสุราของกลางที่จับได้จากจำเลย สรรพสามิตจังหวัดนนทบุรีเบิกความว่า มีแอลกอฮอล์สามารถดื่มกินได้อย่างน้ำสุราทุกอย่าง ดังนี้ จำเลยที่ 2, 3 จึงมีผิดฐานสมคบกับจำเลยที่ 1 และพวกทำการต้มกลั่นสุรา โดยไม่ได้รับอนุญาตดังฟ้อง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา